Za dwa dni wybory. Niby-to wciąż mówi się o jakichś programach (co prawda PiS przestał już wspominać o swoich obietnicach socjalnych, żeby się ludzie do nich zbytnio nie przyzwyczaili – PiS doskonale wie, że ich nie zrealizuje), ale wiadomo, że chodzi tylko o to, czy Jarosław Kaczyński zdobędzie w Polsce pełnię władzy, czy nie. Niektórzy publicyści snują plany wielkiej sejmowej koalicji anty-PiS, ale to scenariusz wielce optymistyczny, możliwy przy założeniu, że PiS z przystawkami (Kukiz i Korwin, jeśli wejdą do Sejmu – tyle będzie waszej antysystemowości, drodzy kukizowcy, i tyle „walki z socjalizmem”, drodzy korwiniści) nie zdobędzie większości bezwzględnej. Ja się poważnie obawiam, że PiS tę większość zdobędzie. A co wtedy?

Wtedy PiS spróbuje zbudować państwo autorytarne, podporządkowane ideologii narodowej, z dominującą rolą państwowego katolicyzmu (nie dlatego, że Jarosław Kaczyński jest religijny, ale dlatego, że cynicznie będzie wykorzystywał Kościół do swoich celów ideologicznych i propagandowych). Będzie tryumf ideologii nad rozsądkiem; w imię tego tryumfu rząd – przynajmniej na początku – będzie marnował publiczne pieniądze na budowę „narodowych czempionów”, opartych na anachronicznych gałęziach przemysłu. Będzie totalna wymiana kadr w instytucjach podległych rządowi, od ministra do sprzątaczki i od dyrektora do woźnego. PiS będzie rozluźniał nasze związki z Unią Europejską, choć oczywiście wciąż będzie chciał brać unijne pieniądze. Będzie próbował budować jakiś blok środkowoeuropejski, rzecz jasna pod przywództwem Polski, choć nikt – poza polskimi narodowcami – tego nie chce. Zamiast realizacji obietnic socjalnych, ludzie dostaną igrzyska w postaci walki z dawnymi ludźmi PO – i to nie tylko zwalniania ze stanowisk czy wsadzania do więzienia, ale publicznego ośmieszania i upokarzania. Będzie cenzura obyczajowa, ponowne podporządkowanie prokuratury rządowi (aby mogła realizować śledztwa dla celów politycznych), naciski na sądy pod groźbą objęcia sądownictwa jakimś specjalnym nadzorem, być może będzie przywrócony pobór do wojska (wspominała o tym nowa rzeczniczka PiS). Będzie upadek mediów publicznych, przekształconych w media państwowe, służące jedynie państwowej oficjalnej ideologii. Będą próby zmiany ordynacji wyborczej na modłę węgierską, to znaczy premiującą partię rządzącą i utrudniającą opozycji przejęcie władzy. Będzie państwowy kult katastrofy pod Smoleńskiem, pardon, „zbrodni smoleńskiej”. Będą podsłuchy, inwigilacja, niszczenie więzi społecznych (jak za komuny: ma być rodzina i Naród Polski ucieleśniony w państwie, nic pomiędzy), dewastacja wzajemnego zaufania. Będą chaotyczne ataki na zupełnie przypadkowe osoby, które ten i ów z obozu władzy uzna za zagrożenie. Wreszcie – będzie próba zmiany konstytucji. Co prawda PiSowski, skrajnie antyliberalny projekt konstytucji znikł ostatnio z ich stron internetowych, ale o potrzebie zmiany konstytucji mówił prezydent Duda:

Jak podkreślił prezydent „konstytucja z 1997 roku była przyjęta przed wstąpieniem Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego i wstąpieniem do Unii Europejskiej” i „nie uwzględnia tych elementów”.

Dodał też, że konstytucyjnego wzmocnienia wymagają także niektóre prawa obywatelskie. –Żeby w konstytucji wzmocnić także gwarancje naszej suwerenności – powiedział.

Zatem prezydent Polski postrzega Unię Europejską i NATO jako zagrożenia naszej suwerenności. Ta Unia Europejska nawet mnie nie dziwi: PiS europejski liberalizm i prawa człowieka postrzega jako zagrożenie, prowadzące do moralnej degeneracji i osłabienia pozycji państwa. PiS byłby gotów stowarzyszyć się tu z Putinem, który Europę postrzega całkiem podobnie, ale na przeszkodzie stoją polsko-rosyjskie zaszłości historyczne i wciąż aktualny, wybitnie niechętny stosunek Rosji do Polski, która bezprawnie wyrwała się z rosyjskiej strefy wpływów. Tak więc Unia Europejska, rozumiem. Ale NATO?! W jaki sposób NATO miałoby zagrażać polskiej suwerenności? Ano, tylko w jeden sposób: zmuszając nas, wbrew naszej woli, do wypełnienia zobowiązań V artykułu Traktatu Waszyngtońskiego, gdyby doszło do wojny. (Oczywiście gdybyśmy to my zostali zaatakowani, PiS oczekuje, że inne państwa swoje zobowiązania sojusznicze wypełnią.) No, to już jest groźne. Bardzo groźne. PiS – zapewne nieświadomie, zapewne wbrew najszczerszym intencjom – pakuje nas z powrotem do rosyjskiej strefy wpływów.

Do zmiany konstytucji raczej nie dojdzie, ale całą resztę otrzymamy wraz z PiSowską większością bezwzględną.

Szkoda, że główną siłą przeciwstawiającą się tym zapędom jest zużyta, zmęczona, wyprana nawet nie tyle z ideologii, ile z jakichkolwiek porywających pomysłów Platforma Obywatelska, unurzana w ośmiorniczkach partia władzy, dla której nawet wobec nadciągającej PiSowskiej nawały największym przeciwnikiem jest przedstawiciel innej koterii w tejże samej Platformie. Cóż, taką przebodli nas ojczyzną.

Jeśli PiS (z przystawkami) nie zdobędzie bezwzględnej większości, to… nie wiem, co będzie. Mniejszościowy rząd PiSu? Możliwe tylko jeśli głównym pragnieniem Jarosława Kaczyńskiego jest zemsta, zemsta, zemsta na wroga oraz zapewnienie stanowisk wygłodniałym działaczom; jeżeli PiS chce przede wszystkim dokonać zmian ustrojowych, mniejszościowy rząd mu tego nie umożliwi. Więc może „koalicja strachu”, wszyscy przeciwko PiS? Mało prawdopodobne. Taka koalicja byłaby dysfunkcjonalna, co gołym okiem widać. Przedterminowe wybory? Niewykluczone.

Sądzę jednak, że PiS+przystawki większość bezwzględną zdobędą. Cóż, będzie źle. Zniszczenia we wszystkich sferach – gospodarczej, społecznej, a zwłaszcza w międzynarodowej pozycji Polski i w zakresie naszych stosunków z innymi państwami europejskimi – będą znaczne. Będzie też brzydko, straszno i ponuro. Ale Polska to wspaniały kraj, z tego też się podniesie.

Jeśli jednak PiS zdobędzie większość konstytucyjną i utrwali swoją władzę oraz izolację Polski na pokolenie, będzie tragedia. Na następne okienko dające nam szanse europeizacji, odwrócenia przekleństwa struktury długiego trwania, podziału Europy na Zachodnią i Wschodnią (a raczej na przesunięcie granicy tego podziału na naszą wschodnią granicę), będziemy musieli czekać wiele, wiele lat. Późne wnuki nigdy nam tego nie wybaczą.

I o to chodzi w tych wyborach.

Platforma Obywatelska najwyraźniej realizuje strategię Kto nie z Kaczyńskim, ten z nami i bierze na listy każdego, kto coś znaczy lub kiedyś znaczył, ale został sponiewierany przez Jarosława Kaczyńskiego. Robił to już Tusk, ale teraz zaczyna to przybierać rozmiary karykaturalne. Michał Kamiński, z ryngrafem dla Pinocheta i implikowaniem, że Platformie nie podoba się polska flaga nad Szczecinem? Ludwik Dorn, wysyłający wykształciuchów w kamasze? Roman Giertych ze swoją amnestią maturalną? Grzegorz Napieralski – akurat z drugiej strony, przedstawiany zawsze jako reprezentant SLDowskiego betonu, ale Leszek Miller okazał się jeszcze bardziej groteskowy i betonowy?

Brakuje tylko Jacka Kurskiego. I, dla równowagi, Romana Kotlińskiego. No dajcie spokój.

Jak wyborcy Platformy mają na nich głosować? I na odwrót, jak Dorn czy Napieralski mieliby teraz bronić najważniejszych reform rządów Platformy, na przykład ustalenia wieku emerytalnego na 67 lat, przeciwko czemu gwałtownie swego czasu protestowali?

Jaki potencjał ci panowie mają? Ilu wyborców zdołają przyciągnąć – zwłaszcza Dorn i Kamiński, bo wybory do Senatu rządzą się trochę innymi prawami, a Giertych i Napieralski będą startować z cichym poparciem Platformy, która nie wystawi w ich okręgach swoich kandydatów.

Ja rozumiem, że, po pierwsze, PiS stanowi zagrożenie dla naszych wolności (nie żartuję i nie przesadzam – stanowi), ale używanie akurat tych osób do ich obrony może się okazać przeciwskuteczne. Rozumiem też, że przynajmniej niektórych z nich – zwłaszcza najbystrzejszego z nich, Giertycha – warto utrzymać w polityce, choćby po to, aby mogli raz czy drugi dopiec Kaczyńskiemu czy pomniejszym PiSowcom. Żeby „miękkim” PiSowcom pokazać, że poza PiSem też jest życie. Ale to może wręcz zaszkodzić szansom wyborczym Platformy. Dla postronnego obserwatora wygląda to tak, jakby Platforma była zbiorem kompletnie bezideowych osób, którym zależy już tylko na stanowiskach, a za jedyne usprawiedliwienie mają, że ci drudzy będą jeszcze gorsi. No, będą. Ale kogo to przekona? Jeśli PiS zdobędzie większość konstytucyjną, to niech nas Ręka Boska broni.

Źle to widzę.

Jak donosi Newsweek, prezydent Andrzej Duda, jeszcze jako poseł, pobierał refundacje kosztów podróży do Poznania. Parlamentarzystom przysługuje refundacja na podróże „związane z wykonywaniem mandatu poselskiego”, nic zaś nie wiadomo o takich zajęciach Andrzeja Dudy w Poznaniu. Za to jego terminy wyjazdów i rezerwacje hoteli, też opłacane z pieniędzy sejmowych, pokrywały się z terminami prowadzonych przez niego zajęć dydaktycznych w Wyższej Szkole Pedagogiki i Administracji im. Mieszka I w Poznaniu, filia w Nowym Tomyślu. Można wobec tego przypuszczać, że ówczesny poseł Duda tak naprawdę jeździł do Poznania pracować na uczelni, a więc refundacje kosztów podróży „związanych z wypelnianiem mandatu posła” pobierał nieprawnie. Innymi słowy, Andrzej Duda wyłudzał pieniądze z Kancelarii Sejmu.

Ten atak na prezydenta Andrzeja Dudę wydaje mi się całkowicie chybiony. Piszę to bez cienia ironii.

Po pierwsze, z pewnością znajdą się działacze PiSu z Poznania, którzy potwierdzą, że Andrzej Duda konsultował z nimi jakieś ważne sprawy polityczne, projekty ustaw itp. Podobno już się znaleźli.

Po drugie, sądzę, że PiS odkryje, iż Kopacz, Schetyna czy inny znany poseł Platformy za pieniądze sejmowe pojechali, powiedzmy, do Kutna, gdzie nie robili nic „związanego z wykonywaniem mandatu posła”, ale akurat mieli imieniny wujka. Myślę, że nadużywanie tego przywileju poselskiego było dość powszechne i piętnowanie akurat Andrzeja Dudy, podczas gdy inni postępowali podobnie, jest w pokrętnym sensie nieuczciwe. Adam Hofman i koledzy zostali ukarani za aferę madrycką nie dlatego, że zrobili coś wyjątkowego, ale dlatego, że przesadzili: pozwolili, aby ich niezbyt trzeźwe żony awanturowały się na pokładzie samolotu, a potem ostentacyjnie zjawili się na posiedzeniu Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w Madrycie tylko po to, aby podpisać listę obecności.

Po trzecie wreszcie, redukowanie wszystkiego do wymiaru finansowego oznacza upadek intelektualny i upadek obyczajów, tak jakby jedynym grzechem była kradzież, a o uczciwości w innych znaczeniach nie warto było wspominać. Nikt nie zrozumie, nikt się nie przejmie, tylko kasa się liczy. W tle słychać stłumiony chichot chciwych banksterów.

Czy bowiem praca posła, później europosła Andrzeja Dudy we wspomnianej szkole wyższej była nieuczciwością? O, tak – ale nie ze względów finansowych. W każdym razie to nie względy finansowe powinny być najważniejsze.

Dr Andrzej Duda, asystent na Uniwersytecie Jagiellońskim, wziął urlop bezpłatny, aby móc się bez reszty poświęcić sprawowaniu mandatu posła, później europosła. Każdy poseł ma do tego prawo. Z chwilą uzyskania urlopu bezpłatnego od pracodawcy, poseł traktowany jest jako poseł zawodowy, w związku z czym przysługuje mu znacznie wyższe uposażenie poselskie. Poseł Duda jednak zatrudnił się w czasie urlopu bezpłatnego z UJ na tej nieszczęsnej Wyższej Szkole Tego i Owego. Jego rozliczenia finansowe były w porządku: w ramach etatu przyszły prezydent zarabiał około tysiąca złotych miesięcznie i te pieniądze skrupulatnie odliczał od swojej diety poselskiej. Kilkukrotnie większe kwoty dr Duda otrzymywał w postaci honorariów autorskich za przygotowane zajęcia, a honorariów autorskich od diety odliczać nie musiał. Dr Duda oszukał jednak Uniwersytet Jagielloński, twierdził bowiem, że sprawowanie mandatu uniemożliwia mu prowadzenie zajęć i prowadzenie badań naukowych na UJ, miał jednak czas na prowadzenie zajęć (choć nie na prowadzenie badań naukowych – o takie bezeceństwo nikt dr. Dudy nie pomawia) w Nowym Tomyślu. Gdyby Andrzej Duda chciał się zachować uczciwie, powinien był zrezygnować z etatu na UJ, a wtedy mógłby, gdyby chciał, zatrudnić się w Wyższej Szkole im. Mieszka I. No, ale tego nie zrobił. „Wykładowca UJ” brzmi bowiem lepiej, niż „wykładowca w Nowym Tomyślu”. Z drugiej strony Nowy Tomyśl płaci znacznie lepiej, niż UJ, a mniej od swoich pracowników wymaga.

To był ten zarzut „blokowania etatu na UJ” podniesiony w trakcie pierwszej debaty z Bronisławem Komorowskim. Niestety, nikt nie potrafił tego zarzutu poprawnie sformułować i przedstawić.

Jest jednak jeszcze coś więcej. Otóż plagą polskiego systemu szkolnictwa wyższego są bardzo słabe szkoły, które swoim studentom, w zamian za całkiem realne czesne, dają jedynie pozór wykształcenia. Bezwartościowy dyplom. To absolwenci takich szkół, których przez kilka lat oszukiwano, że słono opłacony dyplom zagwarantuje im świetną pracę i awans społeczny, zderzywszy się z realiami rynku pracy, czują się rozczarowani i mają wielki żal. Nie do swoich szkół, nie do swoich wykładowców, ale do Polski, która na taki szwindel pozwoliła. Absolwenci takich szkół narzekają, że Polska nie jest im w stanie zaoferować satysfakcjonującej pracy, więc masowo emigrują „na zmywak”. Media zaś nagłaśniają ich żale, biadając, jak to Polska traci swoją świetnie wykształconą młodzież.

Wyższa Szkoła Pedagogiki i Administracji im. Mieszka I jest jedną z najsłabszych polskich szół de nomine wyższych. Dr Andrzej Duda, pracując w tej szkole, osobiście uczestniczył w oszukiwaniu studentów. Ba, dr Andrzej Duda osobiście przyczyniał się do degeneracji polskiego systemu szkolnictwa wyższego, do deprecjonowania poziomu edukacji wyższej, do dewaluacji nadawanych w szkołach wyższych tytułów zawodowych licencjata i magistra. I tego nie mogę mu wybaczyć.

Do tego jeszcze dr Duda okazał się małym kombinatorkiem, który chciał przyoszczędzić kilkaset złotych miesięcznie na kosztach podróży, jak – zapewne – tylu innych jego kolegów-parlamentarzystów. Nie sądzę jednak, aby na zarzutach finansowych dało się oprzeć solidny atak na Andrzeja Dudę. Drobne oszustwa, takie kombinowanie, nie są może pochwalane, ale są tolerowane, bo „wszyscy” tak robią. Z drugiej strony od posła, zwłaszcza zaś od prezydenta, powinno się oczekiwać, że będzie wzorem wypełniania obowiązków wobec państwa. Cóż, jakie czasy, taki prezydent.

Jestem dumny, że głosowałem na Bronisława Komorowskiego – i pięć lat temu, i w ostatnich wyborach, w maju.

Bronisław Komorowski był – jest – dobrym prezydentem. Kompetencje prezydenta sprowadzają się przede wszystkim do dbałości o zewnętrzne interesy Polski, do starań o jej bezpieczeństwo i do pilnowania ustroju konstytucyjnego, a to Bronisław Komorowski robił bez zarzutu. Przegrał wybory po części dlatego, że on i jego sztab prowadzili fatalną, beznadziejnie złą kampanię, po części dlatego, że stał się obiektem niewybrednych i niesprawiedliwych ataków, po części wreszcie dlatego, że w osobie Komorowskiego ukarano całą dotychczasową władzę i jej alienację, oderwanie od codzienności zwykłych ludzi. Nie mam jednak wątpliwości, że Komorowski był kandydatem o wiele lepszym, niż wszyscy jego konkurenci. Powtórzę, co już pisałem: to nie Andrzej Duda wybory wygrał, ale Bronisław Komorowski przegrał.

Być może nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło: Mogę się zgodzić, że gdyby nie przegrana Komorowskiego, nie byłoby ani ustawy o in vitro, ani obecnej dyskusji o umowach śmieciowych; ciekawe zresztą, co z niej wyniknie.

Oburzająca jest postawa hierarchów Kościoła: W kampanii wyborczej nikt z nich nie okazał najmniejszego wsparcia dla Bronisława Komorowskiego, wierzącego i praktykującego katolika, podczas gdy wielu biskupów ostentacyjnie popierało Andrzeja Dudę. Sądzę, że Kościół, stawiając na jednego konia, popełnia duży błąd. Liderzy PiS religię traktują czysto instrumentalnie i gdy poparcie Kościoła przestanie im być potrzebne, z łatwością się od Kościoła odwrócą. Kościół, współpracując z PiSowską władzą, być może doraźnie osiągnie jakieś doczesne zyski, ale odrzuci od siebie kolejne rzesze wiernych. Chcecie mieć, przewielebni biskupi, puste kościoły za kilkanaście lat? Róbcie tak dalej. Róbcie tak dalej.

Teraz msza dziękczynna za prezydenturę Komorowskiego się odbędzie, gdyż zamówiła ją grupa wiernych, ale ani kardynał Nycz, ani bodaj żaden z biskupów, nie będzie w niej uczestniczył. Róbcie tak dalej…

Tymczasem jednak Bronisław Komorowski, podpisując ustawę o in vitro, wcześniej zaś ratyfikując konwencję antyprzemocową, dołączył do wysoce elitarnego, dwuosobowego (!) grona współczesnych polskich polityków, którzy skutecznie potrafili przeciwstawić się Kościołowi. Pierwszym był… Jarosław Kaczyński, blokując wraz z bratem nominację abp. Wielgusa na metropolitę warszawskiego, później zaś blokując wpisanie zakazu aborcji do konstytucji.

Panie prezydencie Bronisławie Komorowski! Dziękuję Panu za udaną prezydenturę!

Nie komentuję bieżących wydarzeń. Może jeszcze do nich wrócę. Na razie, gdy obserwuję dynamikę upadku PO, partyjne zaangażowanie nawołującego do skaralnej jedności narodu prezydenta-elekta Dudy, rosnące poparcie dla Pawła Kukiza i jałowe samozadowolenie PiSu, któremu wydaje się, że wszystko kontroluje, przychodzi mi do głowy taki oto scenariusz:

Jesienne wybory, ku niekłamanemu zdumieniu PiSu, wygrają ciasteczkowe potwory. Drugi będzie PiS, a do Sejmu wejdzie jeszcze szczątkowa Platforma, z kilkunastoprocentowym poparciem. No i jeden obligatoryjny poseł mniejszości niemieckiej. Nikt więcej. Kukiz i PiS utworzą rząd, z marszałkiem Kaczyńskim, premier Szydło i wicepremierem Kukizem, bądź na odwrót. Jak się wkrótce okaże, nie będzie to miało większego znaczenia.

Dopóki nowa koalicja będzie zajmować się budowaniem pomników smoleńskich, wsadzaniem do więzienia kolejnych działaczy Platformy i okolic, obietnicami rozdawnictwa finansowego i chóralnym śpiewaniem pieśni patriotycznych, dopóty wszystko będzie jakoś działać. Budżet na 2016, przygotowany w zasadzie przez Platformę, zostanie uchwalony przy wtórze płaczów, że niestety w tak krótkim horyzoncie czasowym nic nie dało się zrobić – ach, gdyby szkodliwa premier Kopacz (aktualnie w więzieniu za łgarstwa w sprawie identyfikacji zwłok) rozwiązała Sejm w czerwcu 2015, byłaby inna rozmowa. Trudno, na razie musimy obiecywać, a sprawiedliwość przyjdzie w 2017.

Potem jednak do głosu dojdzie Realne: PiS uruchomi resztki rozumu i zauważy, że przyobiecanych rzeczy nie da się zrealizować żadnymi siłami. W koalicji dojdzie do tarć, które przerodzą się w dość spektakularne kłótnie. Większość rządowa się rozpadnie. Budżet na 2017 nie zostanie uchwalony. Prezydent Andrzej Duda rozwiąże Sejm. Dojdzie do przedterminowych wyborów, w których Kukiz zyska większość bezwzględną (kosztem PiSu; poobijana Platforma mniej więcej zachowa swój stan posiadania), a może nawet konstytucyjną.

Ale to będzie dopiero początek. Jak dziesięciocentówka z profilem Joego Chipa.