Pan Twardowski śmieszył, tumanił, przestraszał. Jarosław Kaczyński podleczył „kolano” i wrócił do dawnej formy, przynajmniej na jakiś czas, a więc judzi, spotwarza i opluskwia. Na konwencji samorządowej (!) w Olsztynie powiedział, że

oikofobia […], czyli niechęć, czy nawet nienawiść do własnej ojczyzny i własnego narodu to jedna z chorób, która dotknęła części sędziów i która prowadzi do nieszczęść

Wiele osób komentuje, że wskazywanie nieprzychylnej sobie grupy społecznej lub zawodowej, w tym wypadku sędziów, jako wrogów narodu należało do podstawowych narzędzi propagandowych ustrojów totalitarnych, a przynajmniej totalitaryzujących, autorytarnych, niedemokratycznych. Zwolennicy PiS oburzają się na takie porównanie i kto wie, może w tym oburzeniu jest coś słusznego. Ja bowiem twierdzę, że nie był to cyniczny chwyt propagandowy. Ten człowiek naprawdę sądzi, że sędziowie, ich znaczna część, to zaprzańcy. Skoro bowiem ktoś, jak Kaczyński, jest przekonany o własnej nieomylności i publicznie twierdzi, że jest w nim czyste dobro – a nie był to chwyt retoryczny! – uważa, że tylko ludzie pełni złej woli, obcy agenci i zaprzańcy bądź też osoby skrajnie głupie, wręcz upośledzone umysłowo, mogą się z nim nie zgadzać.

Tym gorzej dla nas.

Kaczyński kontynuował:

Są sądy, które nie stają po stronie Polaków, tylko po stronie tych, którzy Polakami nie są

i to oczywiście jest niedobre. W ten sposób Człowiek z Drabinki zdefiniował jeden z dwu celów PiSowskiej „reformy sądownictwa”. Jednym jest oczywiście to, żeby żadne sądy nie śmiały sprzeciwić się politycznym decyzjom PiS, a w zasadzie decyzjom Kaczyńskiego i jego żądzy zemsty. To jest cel najważniejszy, choć zarazem szczegółowy. Celem drugim, ogólnym, jest by sądy stawały po stronie Polaków.

Innymi słowy, jeśli dojdzie do sporu prawnego Polak vs nie-Polak – do obojętnie jakiego sporu prawnego: o zapłatę, o wywiązanie się z kontraktu, o podatki, o jakiekolwiek relacje biznesowe, ale także o alimenty, o opiekę nad dziećmi, o pobicie czy znieważenie na tle narodowym – polski sąd ma, według Kaczyńskiego, imperatyw opowiadania się po stronie Polaka. No, pięknie. Tak oto Kaczyński kończy i z europejską zasadą równości wobec prawa, i z Alle Menschen werden Brüder, i z biblijnym „nie ma już Żyda ani Greka” (Gal. 3:28). Ciekawe, czy jeśli Polak najzwyczajniej ukradnie portfel Niemcowi czy Kanadyjczykowi, narodowość ofiary też miałaby być okolicznością łagodzącą? Ponure żarty na bok: Jawnie wypowiedziana zasada, że Polak stający przed polskim sądem ma mieć lepszą pozycję procesową, niż jego nie-polski przeciwnik, odstraszy inwestorów, turystów, zagranicznych studentów i w ogóle przyprawi nam jeszcze większą gębę ksenofobów i nacjonalistów, którym obce są podstawowe europejskie wartości.

Oto do czego prowadzą nasz kraj rządy człowieka, któremu około 40% wyborców chce powierzyć władzę absolutną. Brawo, wy.

Dr Andrzej Duda bardzo chciał mieć sukces. Sukces na skalę międzynarodową. Chciał być dostrzeżony przez prezydenta Stanów, może nawet chciał jakiejś formy potwierdzenia sojuszu polsko-amerykańskiego. Co prawda Obama najpierw posadził Dudę przy jednym stoliku z nim samym i z Putinem, co było wyróżnieniem, ale potem musiał osobiście opieprzyć Dudę na szczycie NATO w Warszawie. Donald Trump był zachwycony przyjęciem, jakie Polska mu zgotowała rok później, a przy okazji sesji ONZ, wymienił z Dudą parę słów, gdy się spotkali przy windzie. Ale to wciąż nie było to.

Wreszcie, gdy PiS wstydliwie wycofał się kompromitującej nowelizacji ustawy o IPN, nadeszło długo wyczekiwane zaproszenie dla Dudy! Yes, yes, yes, spotka się z Trumpem, będzie w Gabinecie Owalnym! Uzyska dzięki temu międzynarodowe uznanie dla siebie i formacji, którą reprezentuje! Będzie sukces!

No i pan Duda pojechał ten sukces konsumować. Wczoraj go konsumował. Uważam, że dla Andrzeja Dudy była to wizerunkowa i prestiżowa katastrofa.

Pomijam nieporadny kontredans przy ustawianiu się do zdjęcia – każdemu może się zdarzyć. Pomijam żałosne podlizywanie się Trumpowi („Fort Trump”). Pomijam jedyny chyba konkret tej wizyty, mianowicie obietnicę, że Polska zapłaci Stanom Zjednoczonym kilka miliardów dolarów za utworzenie u nas stałej bazy wojskowej – za bezpieczeństwo trzeba płacić, ale kosztem czego? Ale panowie prezydenci postanowili podpisać wspólną deklarację. Tak podpisywali:

Upokorzony dr Duda w Oval Office

Prezydent Trump z poważną miną siedzi w fotelu za biurkiem, pan Duda stoi i niezbyt mądrze się uśmiecha. Nawet nie stoi, ale schyla się jak usłużny podwładny, jak sekretarz czy nawet jeszcze niższej rangi urzędnik, który gdzieś na rożku stołu notuje, co mu szef powiedział.

Tak się nie podpisuje dokumentów międzynarodowych. Wiadomo, że są kraje wielkie i potężne, jak USA, i mniejsze i słabsze, jak Polska. Ale dyplomacja bardzo dba o pozory: oficjalne międzynarodowe dokumenty podpisuje się w sposób uroczysty, z zachowaniem formalnej równości obu stron. USA, zmuszając (?) polskiego prezydenta do podpisania dokumentu w ten sposób, okazały Polsce całkowite lekceważenie. A pan Duda bez mrugnięcia okiem dał się ustawić w takiej służalczej, podrzędnej roli. Tak oto rządzona przez PiS Polska wstaje z kolan: Pozwala się traktować jak jakiś bantustan. Jak żebrzący pańskiej łaski klient.

Skądinąd jest to też dowód kompletnego braku profesjonalizmu ze strony polskich służb dyplomatycznych przygotowujących tę wizytę.

Pan Duda cieszy się, że na chwilę pozwolono mu wejść do salonu i z bliska przyjrzeć się jego wspaniałościom. Pewnie myśli, że inni też będą się cieszyć jego radością. Tymczasem pan Duda został przez prezydenta Donalda Trumpa upokorzony. Furda zresztą pan Duda, proceduralny prezydent, na którego nie głosowałem, który sam twierdzi, że nie jest moim prezydentem  i który nie od dziś niemalże każdym swoim czynem uwłacza godności sprawowanego urzędu. Ten gość przecież reprezentuje Polskę! Tak, Polskę Dudy, Kaczyńskiego i Leśnego Ruchadła, ale także moją, bo innej Polski w wymiarze międzynarodowym nie ma. To nie nieszczęsny pan Duda, który zapewne niewiele z tego rozumie, został upokorzony. To Polska została upokorzona.

Jest mi strasznie, strasznie przykro.

Trwa samorządowa kampania wyborcza, preludium do całego szeregu wyborów, które być może przesądzą o losie Polski na kolejne pokolenie. Jarosław Kaczyński –  jak to ma w zwyczaju – tuż przed wyborami złagodniał. „Nie chcemy wojny politycznej”, mówi, „chcemy współpracy dla dobra narodu”.

Zaraz, zaraz… A kto po poprzednich wyborach, zaraz po tym, gdy mówił, że „nie chcemy wojny, nie będziemy się mścić”, nazywał politycznych przeciwników najgorszym sortem, obarczonym genem narodowej zdrady? Porównywał do współpracowników Gestapo? Wyzywał od komunistów i złodziei? Zdradzieckich mord i kanalii? O swojej formacji zaś, przeciwnie, mówił „jesteśmy panami, w przeciwieństwie do niektórych”? O sobie samym wreszcie, że (linka)

nie wychował się na podwórku, jak Tusk, ale w trochę lepszych miejscach.

Tak właśnie Jarosław Kaczyński szanuje zwykłych ludzi.

Niech nikt się nie da nabrać na przedwyborczo złagodniałą twarz Kaczyńskiego. Jarosławowi Kaczyńskiemu nie zależy na Polsce, tylko na władzy nad Polską, żeby mógł napisać swoją wersję historii. Nie chce pojednania, tylko zemsty. Nie zależy mu na dobru Polaków, tylko na zaspokojeniu swojej pychy i zaleczeniu własnych kompleksów. Dla osiągnięcia tych celów będzie jątrzył, obrażał. deptał prawo, dzielił ludzi i wypychał Polskę z Europy. Taki jest prawdziwy Jarosław Kaczyński.

Jeden z komentatorów jednego z poprzednich wpisów, zwolennik Razem, stwierdził, że ta formacja ideowa, rozumiana szerzej niż jako struktury partyjne i jej członkowie, zajmuje się

budowaniem od podstaw lewicy w kraju niemal pozbawionym tradycji lewicowej.

Polska jako kraj niemal pozbawiony tradycji lewicowej? To bardzo frapująca obserwacja. Z dwu powodów.

Po pierwsze, zwolennicy Razem nakładają na liberałów całą moralną i polityczną odpowiedzialność za to, że polska młodzież jest prawicowa, co się miało dokonać w latach 1989-2015. Jeśli jednak Polska w istocie była niemal pozbawiona tradycji lewicowej, to jakim cudem młodzież miałaby być lewicowa, skoro nie było lewicy, od której mogłaby się uczyć? No, mogłaby być bezideowa. I w gruncie rzeczy w większości jest bezideowa, a oskarżyciele liberałów biorą krzykliwą część za całość.

Po drugie, zdumiewa, naprawdę głęboko zdumiewa mnie u polskiego lewicowca negowanie dorobku polskiej lewicy. To prawda, że w II RP dominowała endecja i też dość nacjonalistyczne partie chłopskie z jednej i bezideowo-propaństwowa partia władzy (BBWR) z drugiej strony, ale PPS był ważną siłą polityczną. (Pomijam tu komunistów oraz całkiem silne organizacje polityczne mniejszości narodowych, głównie żydowskie.) Był wybitny polityk lewicowy, Ignacy Daszyński, byli inni, mniej wybitni, ale lepiej znani ze względu na ich losy w czasie WWII i po, tacy jak Tomasz Arciszewski, Adam Ciołkosz, Kazimierz Pużak czy kilku innych. Jeśli chodzi o dorobek intelektualny, to lewicowcem, jak na swoje czasy, był Stanisław Brzozowski, postać intelektualnie wielka, zniszczona fałszywymi oskarżeniami o agenturalność. W międzywojniu mieliśmy wprost zatrzęsienie lewicowych, a przynajmniej lewicujących pisarzy i poetów, a jeśli za wartości lewicowe uznać antyklerykalizm i prawa kobiet, to ich głosicielami były postacie tego kalibru, co Boy i Irena Krzywicka.

Część z tych ludzi pomarła jeszcze przed 1939, część zamordował totalitaryzm jeden lub drugi, część wyemigrowała. W ten sposób przestali na bieżąco wpływać na stan ducha w Polsce i stopniowo popadali w zapomnienie, a całą tradycję lewicową zawłaszczyła PZPR, postrzegana w Polsce nie tyle jako partia komunistyczna, ile jako narzędzie sowieckiego imperializmu. I to stało się dla tradycji lewicowej przekleństwem: przyznać się do sympatii lewicowych znaczyło tyle, co przyznać się do sympatii komunistycznych, to zaś rozumiano co najmniej jako zgodę na system sowiecki. Niemniej jednak w „opozycji demokratycznej” lat ’70, w Solidarności i wczesnej post-Solidarności wyraźny był nurt lewicowy, reprezentowany przez polityków tej klasy, co Jacek Kuroń, Jan Józef Lipski czy Karol Modzelewski. No tak, zostali zdominowani przez liberałów i, co gorsza, mniej lub bardziej nacjonalistyczną prawicę, ale prawica, jako się rzekło, zawsze w Polsce miała rząd dusz, liberalizm zaś był modny jako pogromca sowieckiego komunizmu. A lewicowość nie była cool, bo miała stanowić pośredni dowód akceptacji sowieckiej dominacji, więc ani w PRLu, ani bezpośrednio po 1989 rzeczywiście nie było w Polsce silnej, zorganizowanej lewicy nie(post)komunistycznej. Kuroniowi i Modzelewskiemu wypominano przynależność do PZPR, choć ich z partii wyrzucono na długo przedtem, zanim do PZPR zapisały się takie tuzy współczesnego patriotyzmu, jak tow. tow. Czabański, Kryże, Piotrowicz czy Wolski.

A teraz nowa, odradzająca się lewica, zamiast lewicową tradycją Polski się chlubić i na niej budować, po prostu neguje jej istnienie. Ciekawe, dlaczego. Nie sądzę, aby chodziło o niedoinformowanie czy niedouczenie. Sądzę raczej, że nie chcą do tej tradycji w żaden sposób nawiązywać, bo PPS przed wojną skaził się współpracą z władzami II RP, a Kuroń, Lipski i Modzelewski współpracą z liberałami. Nie byli ideowo czyści, więc nie zasługują na pamięć. Toż to jest czysty intelektualny bolszewizm.

Ignacy Daszyński (1866-1936)

Super Ekspres dwukrotnie opublikował zdjęcia Jarosława Kaczyńskiego po wyjściu ze szpitala. Kaczyński wyglądał na nich bardzo źle. Natychmiast po każdej publikacji Kaczyński – uczesany, upudrowany i wyprasowanym garniturze – pokazywał się w telewizji. A dziś przyjechał nawet na trzeci ślub swojej bratanicy. 

Jednak ze zdrowiem Kaczyńskiego jest chyba dość kiepsko. Ja nieodmiennie życzę my długiego życia na jak najszybszej przymusowej emeryturze politycznej, żeby mógł obserwować, jak rozpada się wszystko, co chciał zbudować. Wygląda jednak, iż moje życzenia się nie spełnią i choroba „kolana” wkrótce wyeliminuje Kaczyńskiego z życia politycznego lub ograniczy je do jakichś rzadko sprawowanych funkcji symbolicznych.

I co wtedy? Nie ukrywam, że mam nadzieję, nie ja jeden zresztą, że PiS się wtedy rozpadnie, bo różne frakcje, które na razie Kaczyński trzyma w szachu, rozgrywa jedne przeciwko drugim, bacząc, aby żadna za bardzo nie urosła, skoczą sobie do gardeł i się pozagryzają.

Uświadomiono mi jednak, ze tak wcale być nie musi. Przywódcy PiSu utworzyli – albo mogą utworzyć – coś w rodzaju struktury mafijnej, z lojalnością zwróconą ku grupie, chwilowo tylko symbolizowanej przez aktualnego dona, który też musi być lojalny grupie, nawet jeśli niszczy któregoś z jej członków.

Przywódców PiSu rozsadzają złe emocje: pycha, żądza władzy, niekiedy chciwość lub chęć rewanżu, ale też strach i poczucie upokorzenia. Tak, spora część przywódców PiSu to ludzie o złamanych kręgosłupach, publicznie upokarzani i poniżani przez prezesa Kaczyńskiego: Andrzej Duda, pan Zbyszek, Beata Szydło, Adam Bielan, Jarosław Gowin, a nawet Antoni Macierewicz, który po upadku pierwszego rządu PiSu znalazł się na bocznym torze, był tak nieważny, że Lech Kaczyński nie włączył go do swojej oficjalnej delegacji i dopiero po Smoleńsku powtórnie wypłynął. Od ludzi, którzy raz zostali złamani, nie należy oczekiwać, że staną przeciwko innym z podniesionym czołem – nawet w niesłusznej sprawie! – raczej będą się patrzeć, czy są koledzy, którzy ich wesprą. No i co powie prezes – dopóki prezes może coś powiedzieć.

Tacy ludzie dobrze wiedzą, że dopóki będą się trzymać razem i wzajemnie wspierać, nawet mimo osobistej niechęci i różnicy jakichś lokalnych interesów, dopóty mają szanse na dalsze zarabianie i czerpanie korzyści ze sprawowanej władzy, a przede wszystkim mają szanse na uniknięcie kary. Jeśli wystąpią przeciwko sobie, prędzej wszyscy upadną niż ktoś jeden zgarnie całą pulę. Nie trzeba więc prezesa, aby trzymał to towarzystwo w kupie, żądza władzy i strach przed karą mogą wystarczyć.

Co najwyżej można liczyć na to, że oni są na tyle głupi, że tego nie zrozumieją.  Część z nich jest głupia, ale nie wszyscy.

Przywódcy PiSu niewiele mogliby zdziałać, gdyby nie mieli wykonawców swoich poleceń, ludzi drugiego, trzeciego szeregu. Sądzę, że tylko niewielka część z nich poszła za PiSem z powodów ideowych. Reszta – większość – to oportuniści gotowi zaprzedać dusze dla kariery, albo frustraci, odreagowujący swe poczucie niedocenienia i dawne klęski, prawdziwe lub mniemane. Część z nich sobie ideologizuje swoje zaangażowanie, ale to jest wtórne.

Amerykańskie i europejskie doświadczenia walki z mafią wskazują, że mafię bardzo trudno jest rozbić nie złamawszy wpierw jej wewnętrznej solidarności. Na nawrócenie się któregoś z przywódców PiSu lub jakiegoś bardzo prominentnego wykonawcy dobrej zmiany nie ma co liczyć. Z drugiej strony niewłaściwe byłoby utwardzanie PiSowskiej struktury mafijnej przez grożenie wszystkim funkcjonariuszom dobrej zmiany solidarną odpowiedzialnością zbiorową. Zakładając, że znaczna część, może większość, poszła tam z oportunizmu, dla kariery, wykorzystajmy to! Jeśli zobaczą, że PiSowski system się chwieje, mogą od niego odstąpić, o ile zachowają swoje pozycje, a przynajmniej unikną kary. Jeśli zaś nie będą mieli nic do stracenia, będą walczyć do upadłego, czyniąc odsunięcie PiSu od władzy znacznie trudniejszym.

A zatem o ile przywódcy PiS i ich najbardziej jadowici pomagierzy, tacy jak prokurator Piotrowicz, prokurator Święczkowski czy mgr Przyłębska, muszą być ukarani, a upadek ich powinien być wielki, o tyle ich pomniejszym poplecznikom – szeregowym (niefunkcyjnym) posłom, członkom odzyskanej KRS czy osobom, które dadzą się wybrać do Sądu Najwyższego (za wyjątkiem ewentualnego dublera Pierwszej Prezes) i tak dalej – należy zaoferować przebaczenie, o ile tylko w porę od PiSu odstąpią. To leży w interesie Polski.